Prolongata pożyczki

Przy prolongacie pożyczkodawca i pożyczkobiorca ustalają późniejszy termin spłaty całości lub części długu. W pożyczkach krótkoterminowych klient zwykle płaci opłatę, a termin spłaty przesuwa się o ustalony okres. Klienci proszą o przedłużenie, gdy nie zdążą spłacić w terminie, a pożyczkodawcy oferują je jako produkt albo jako sposób na uniknięcie zaległości.

Polskie prawo traktuje przedłużenie jako część kosztu pierwotnej pożyczki. Art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim określa limit pozaodsetkowych kosztów kredytu (MPKK), a koszty ponad limit się nie należą. Wzór i pułap 45% opisuje hasło instytucja pożyczkowa.

Art. 36b stosuje limit do odroczeń. Gdy spłata kredytu konsumenckiego zostaje odroczona w ciągu 120 dni od wypłaty, kwotą, od której liczy się limit, jest kredyt udzielony i wypłacony, a wszystkie koszty i opłaty, które kredytobiorca musi ponieść w związku z odroczeniem, naliczone w tych 120 dniach, dolicza się do pozaodsetkowych kosztów. Art. 36c dotyczy kolejnych pożyczek: gdy ten sam kredytodawca albo podmiot z nim powiązany udziela w ciągu 120 dni kolejnych kredytów konsumentowi, który nie spłacił pierwszego, limit liczy się od pierwszego kredytu, a pozaodsetkowe koszty wszystkich tych kredytów się sumuje.

Za przyciskiem przedłużenia w aplikacji system prowadzi proces z własnymi stanami, sprawdzeniem kosztów względem limitu i zmianą umowy.

Ścieżka potrzebuje maszyny stanów. Wniosek może być zaproponowany, złożony, w toku, oczekujący na dokument albo wpłatę, przyjęty, anulowany albo odrzucony, a każdy stan zmienia to, co pokazuje panel klienta. Najwięcej błędów kryje się w przypadkach brzegowych: pożyczka spłacona w trakcie przedłużenia, anulowany wniosek i klient, który ma już nową pożyczkę.

O prawie do przedłużenia powinien decydować system pożyczkowy. Aplikacja pyta, czy przedłużenie tej pożyczki jest dozwolone, i pyta ponownie po każdej zmianie, na przykład po anulowaniu, żeby propozycja nie pojawiała się przy pożyczce, która już się nie kwalifikuje.

Opłatę trzeba sprawdzić względem limitu. System potrzebuje daty wypłaty, każdej opłaty z datą jej naliczenia i powiązań między pożyczkami. W ciągu 120 dni od wypłaty dolicza opłaty za przedłużenie do pozaodsetkowych kosztów pierwotnej pożyczki, porównuje sumę z MPKK i odrzuca albo obniża każdą opłatę ponad limit. To, jak przedłużony okres wlicza się do okresu spłaty (n) we wzorze MPKK, ustal z prawnikiem, zanim zakodujesz regułę. Wersjonuj regułę i zapisuj wyliczenie przy każdym przedłużeniu.

Zmieniają się też dokumenty. Nowy termin spłaty musi trafić do dokumentów umowy i harmonogramu spłat, które dostaje klient. Jeśli przedłużenie dostaje klient w zwłoce, art. 33 określa minimalną treść takiej umowy. Według art. 30a ust. 2 i 3, gdy warunki zmieniają się na wniosek konsumenta, kredytodawca nie musi zachować 30-dniowego terminu, ale nadal musi przekazać informacje przed zmianą.

Limit z art. 36a-36c nie obejmuje każdego produktu. Art. 36d wyłącza z niego kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta prowadzonym przez bank, instytucję kredytową albo SKOK oraz umowę o kartę kredytową, gdy kredytodawca jest jednocześnie wydawcą karty. System, który oferuje przedłużenia przy kilku produktach, musi wiedzieć, jakie przepisy dotyczą każdej pożyczki, zamiast stosować jeden limit do wszystkich.

Opłaty za opóźnienie mają osobny limit. Według art. 33a opłaty z tytułu zaległości i odsetki za opóźnienie łącznie nie mogą przekroczyć odsetek maksymalnych za opóźnienie z Kodeksu cywilnego, liczonych od kwoty zaległości, a nadwyżka się nie należy. Gdy przedłużenie dostaje klient, który już się spóźnia, system potrzebuje obu wyliczeń: opłaty za przedłużenie względem limitu pozaodsetkowych kosztów i opłat za opóźnienie względem limitu odsetek za opóźnienie.

CCD2 dodaje unijne zasady restrukturyzacji dla kredytobiorców w trudnej sytuacji finansowej i wymienia przedłużenie okresu umowy jako jeden ze środków. Zakres i terminy opisuje hasło CCD2.

Poza UE Wielka Brytania stosuje twardy limit. Według CONC 6.7.23R w podręczniku FCA firma nie może refinansować drogiego kredytu krótkoterminowego, co obejmuje przedłużenie okresu spłaty, więcej niż dwa razy, chyba że robi to w ramach restrukturyzacji.

W aplikacji, którą od stycznia 2026 r. budujemy dla AvaFin Poland, przedłużenie pożyczki jest osobną ścieżką w panelu klienta. Panel pokazuje propozycje przedłużenia, a klient może złożyć wniosek, śledzić jego postęp i go anulować. Niektóre rodzaje przedłużenia wymagają dokumentu albo oświadczenia poręczyciela, które klient dołącza z aparatu albo z plików. Aplikacja sprawdza status, gdy przedłużenie jest w toku albo oczekuje, i przestaje, gdy nie ma czego pokazać. Zasady i decyzje o przedłużeniu są w systemie centralnym AvaFin, a aplikacja działa według jego dokumentacji technicznej.

Testy wewnętrzne od lipca do września 2026 r. wykryły opisane wyżej przypadki brzegowe. Propozycja przedłużenia była widoczna po spłacie pożyczki, więc aplikacja ukrywa ją teraz, gdy ostatnia pożyczka jest spłacona, ale nadal pokazuje ją przy nowej pożyczce. Po anulowaniu aplikacja nie pytała ponownie, czy przedłużenie jest dozwolone. Ekran pożyczki nie odświeżał statusu, gdy przedłużenie czekało na decyzję. Naprawiliśmy wszystkie trzy błędy.